Çağrı

2011-09-19 12:24:00

 

Zaman gibi tüketiyorlar umutları,

    Zaman gibi hızla,

        Zaman gibi bolca.

            Ve umutsuzluk

                Yaşamın yeni adı.

 

Gökyüzüne baksam

    Gülümser mi sarı güneş,

        Yoksa güneş şimdi kızıl mı?

 

Günün en yorgun saatleri bunlar

    Sözler duruluyor,

        Gözler kapanıyor,

            Uyku,

                  Beni çağırıyor.

                        Ağzımda,

                                Yalnızlığın kekremsi tadı.

 

Dudaklarım fısıldıyor,

    Yine bir çağrı,

        Yeni bir his değil ama,

            Yıllandı ruhumda.

 

Dolaşmaya çıkıyor düşlerim,

    Biraz hava alma isteğiyle.

        Bu gidiş hayra alamet değil,

            Anca havasını alacak gibi,

                 Ona da alışık zaten.

 

Sokaklar hala ıssız

    İki kişi yürüyorlar,

        Biri ürkek,

            Öfkeli diğeri

                En çok da kendine.

 

Ve zaman

    En ince yerinde,

        Kopası var.

 

Ama çanlar çalmıyor daha,

    Ne gelmek vakti demek

        Ne de geldiğim gibi gitmek.

 

Kelimeleri yığıyor,

    Hep yanında taşıdığı

        Telli okul defterinin sayfalarına.

 

Eskiye dair ne varsa

    Bir anda eskide kalıverecek olsa,

        An'lar anılardan sıyrılıverse

            O yabancı yaşam sevinci

               Yine içimi dolduruverse mesela

                    Bilmem, nasıl olacak?

 

Unutma oyunu

    Son zamanlar en cazip gelen.

        Peki ya ebe kim,

            Kimden bu kaçışlar?

 

Boşa mı çabalıyor,

    Farkettirmeden,

        Zaman

             Her şeyi mi siliyor?

19.09.11 / Nur

15
0
0
Yorum Yaz